Luis Cernuda y la canción tradicional
Laburpena
A partir de su libro Las nubes (1937-1940), Luis Cernuda comienza su etapa de madurez y adquiere un estilo completamente consolidado, que apenas experimenta variaciones en los libros siguientes. El poeta sevillano ha optado por la espontaneidad del lenguaje coloquial, desprovisto de todo retoricismo, que responde a la experiencia directa de lo vivido y convierte el pensamiento en habla rítmica. La tendencia de Cernuda hacia la modalidad del poema-canción, frecuente también en la escritura de Lorca y Alberti, le lleva al abandono de la regularidad métrica, a la imitación de la incoherencia intemporal y a la utilización del lenguaje hablado, rasgos que confirman el sentido musical de su escritura.
Deskargak
Argitaratua
Zenbakia
Atala
Lizentzia
Artikulu guztiak Creative Commons (BY-NC-ND 4.0) erabilera- eta banaketa-lizentziarekin argitaratzen dira. Artikulu bakoitzari DOI identifikatzaile bat esleitzen zaio.
Egile eskubideak gordetzen dituzte artikulu-idazleek, eta lehen argitalpenaren eskubidea ematen diote aldizkariari. Egileek akordio gehigarriak ezartzen ahalko dituzte aldizkarian argitaratutako lanaren bertsioa modu ez-esklusiboan banatzeko (adibidez, gordailu instituzional batean jarriz); kasu horretan, artikulua lehenbizikoz aldizkari honetan argitaratu dela aitortu behar da. Lanak aldizkarian argitaratu eta berehala igotzen ahalko dira gordailu instituzionaletara.
Halaber, egileei beren lanak elektronikoki zabaltzeko aukera ematen zaie, baita horretara animatu ere (adibidez, gordailu instituzionaletan, sare sozial akademikoetan edo beren webgunean).

